|
Jan
Fejkiel:
"Artysta
zdaje się cytować mistrza Eckhardta: "aby dojść do istoty
rzeczy, trzeba zniszczyć wszelkie podobieństwo". Twórczości tej
towarzyszy moment głębokiego skupienia - akt twórczy przenika
inicjująca moc wiary Artysty i sacrum artystycznego kunsztu. Ale sztuka
ta jest czymś więcej niż tylko sztuką religijną. Bez względu
bowiem na to czy jej źródłem jest prawda objawiona, czy życie
doczesne zawsze dotyka tajemnicy istnienia"
Maja
Spychaj - Kubacka:
"...
Koty, słońca, chmury, drzewa, miejsca, których coraz mniej. Kwiaty.
Kobiety w towarzystwie ptaków... Miękkość. Czucie. Światło. Prosty
zachwyt naturą. Skromność."
Jan
Burnat:
"W
przypadku twórczości Kazia mamy do czynienia z mistrzowską precyzją
posługiwania się narzędziem, co przywodzi na myśl dalekowschodnich
kaligrafów. Nie ma tu miejsca na poprawki, gdyż pozostawione ślady
muszą być od samego początku trafione, również w zamyśle. Humor
jest wyznacznikiem charakteru, lapidarność - nośnikiem mocy przekazu,
a linearność odbiciem złożoności form świata. To lubię"
Ks.
Józef Tischner:
"Moja
droga do sztuki Kazimierza Machowiny prowadzi poprzez poezje. Poezje
te pisze malarz. Są to obrazy zwieńczone momentem zadumy. Jaki świat
jest każdy widzi. Coś podobnego dzieje się jednak również z jego obrazami.
Każdy obraz ma coś z poezji- zwieńcza go moment zadumy.
Nad czym ta zaduma? Jeśli dobrze czuję i rozumiem, zaduma ta rodzi się
z bólu - bólu nad światem że jest taki , jaki jest. Świat jest bolącą
raną. Nie jest to jednak zwykła rana. Obok tej rany stoi Chrystus. Czasem
balsamuje ranę a czasem nie , tylko stoi.
Myślę , że sztuka Kazimierza Machowiny daje do myślenia jako dzieło
współczesnej wiary - wiary , która przeszła przez trudne ścieżki naszych
polskich doświadczeń.
Prof. Ignacy Trybowski:
"Jest
to twórczość na wskroś osobista , intymna, skupiona i zarazem - żarliwa.
Operuje przedstawieniami sprowadzanymi do subtelnych i zaskakująco lapidarnych
ujęć. Mimo tej syntetyzującej koncentracji form rysunkowych i kolorystycznych,
albo właśnie wręcz dzięki nim, Machowina uzyskuje niezwykłe efekty."
"Twórczość Machowiny ma coś z cech właściwych sztuce dziecięcej,
z jej bezpośredniością i zaskakującą trafnością obrazowania."
Prof. Stanisław Tabisz:
"Kazimierz
Machowina jest mistrzem malarskiej miniatury.Poetyckie uwrażliwienie
artysty oraz niebywałe poczucie nastrojowości pozwalają mu na lapidarne
sformułowania w ikonograficznym sposobie obrazowania, porównywalne z
krótkimi formami wiersza"
...."magiczny realizm" Kazimierza Machowiny ujmuje intensywną
dozą wieczornej liryki i poetycką ulotnością chwili"
Prof. Stanisław Rodziński:
"Wszystko
to tak proste, a równocześnie tak bardzo dobitne, malarskim językiem
powiedziane.
To właśnie dzieci w swej sztuce operują tak zaskakującymi środkami,
nieobciążone żadnym uniformem mody i tradycji.
Tak też malują ci, którzy prostą i uczciwą drogą wypracowują sobie swój
język, którym chcą rozmawiać z bliżnimi. Za nic mają modę i wiedzą,
że tradycja uczy, iż najwięcej prawdy zawiera to, co formułowane prosto,
zwyczajnie, to, co powiedziane z wiernością sobie. Sądzę, że tak właśnie
maluje Kazimierz Machowina."
krytyk sztuki - Marian Rumin:
"Kazimierz
Machowina konsekwentnie od wielu lat realizuje swoje widzenie świata
w miniaturowym formacie, a jego malarska poetyka jest pełna szlachetnej
subtelności i jednocześnie barwnego wyrafinowania bliskiego dawnym mistrzom
sztuki rzemiosła , dla których widzenie i realizacja była oczywistą
jednością"
Z
wywiadu z Kazimierzem Machowiną
Andrzej Warzecha w "Dzienniku Polskim":
"....znakomity
malarz, ale i wyśmienity rysownik."
"...wytrawni znawcy sztuki poszukują w krakowskich galeriach Pańskich
malarskich miniatur, urzekających pomysłową formą i specyficznym nastrojem.
Przylgnęło do Pana określenie - mistrz miniatury"
|
